saat kaçmış bakalım, 22:24

bugün yine çok fazla yağmur yağdı,o da olmasa birşeyler yazmak aklıma bile gelmeyecek.

aklımda hiçbirşey yokmuş gibi.

yıllardır söylediğim ve hep yalancı çıktığım bir cümle var.

"ben bunu yapmayacağım."

ne zaman kendi kendime asla falanca bir şeyi yapmam diye telkinde bulunsam, kendimi o spesifik şeyin tam da ortasında buluveriyorum. tabi bu durumdan "şey" diye bahsederek fazla açık olamıyorum sanırım. bir örnek bulayım. basit bir şey olsun ama.heh, lost mesela. lost etrafımdaki herkesin ağzında sakıza dönüştükçe, git gide izleme hevesini kaybetmiş oluğum bir dizidir. hiç de ilgimi çekmemiştir şimdiye kadar. ama 3 gündür kendimi, arkadaşımla, sanırım 6 sezonluk olan bu dizinin son sezon bölümlerini izlerken buldum. oturmuş olayları kendi çapımda anlamlandırmaya çalışıyorum, tuvalete giderken diziyi duraklatıyorum.

bu basit bir örnek tabi. bundan daha ciddi şeyler de var.

gelecek için de geçerli bu mesela. kendimi uzun süredir uzak tutmaya çalıştığım bir gelecek vardı. ve asla kelimesini kullandıkça mıknatıs gibi o geleceği üzerime çektiğimi farkettim.

ilginç işler.

neyse.

üniversitenin ikinci yılı da bitti. 3. sınıf öğrencisi oldum.

hala ankaradayım. uzun bir süredir devam ettirdiğim "herşeyi yavaştan alma" düşüncesi baya iyi çalışıyor. hiçbiryerde bekleyenim yok diye ailemin yanına jet hızıyla dönmedim mesela. takılıyorum öyle, ne zaman döneceğime kafam karar verecek. bir bekleyen varsa da devam etsin.

uyurken sıfır ses çıkaran insanlar çok ürkütücü. şimdi cam kenarına geçip bir sigara içeceğim. çünkü burası da fazla sessiz olmaya başladı.

merhaba,
yazar dahi olmadan writer's block sendromunu yaşamak ne kadar ilginç. neyse biryerden başlamak gerek. yağmurdan konuya giriş yapabiliriz mesela. hava baya yağmurlu bugün. oda fazla ışık almıyor, böyle bir durumdan neden zevk alınır ki diye düşündüm. güvende hissetme duygusu heralde.

evet 5 dakikadır ekrana bakıyorum. olmuyor,fazla zorlamayalım.
geç kaldım zaten.

Kendime ait bir eve çıkacağım zamana ait o kadar çok planım var ki.

her gün yeni bir şey ekleniyor üzerine.

Mesela bu aralar şey düşünüyorum. Pinball machine' ler oluyor ya, paraya kıyıp onlardan alsam hiç fena olmaz, hem de böyle frankenstein, haunted house edition olsa mesela.

Şimdi bir şey farkettim.

Akşam saatlerinde odada bir arkadaşımla linguistics çalışıyorum. Zaten bu bile başlı başına çok ilginç bir durum. Akşam saatlerinde vaktimi odamda bir ders kitabı ile geçiriyorum. Konu bu değil tabi. Kendimi kitaptan biraz olsun uzak tutmak adına ketıla su koydum çay içeceğim dedim. Ketılda su işte ısınıyor. Kaynamasına yakın içinden bir ses geliyor ya, işte o anda tuşu kapadım. Her zaman yaptığım şey. Halbuki biraz daha beklesem, kendi kendini kapayacak cihaz. Bekleyemiyorum ama. Normalde dikkatimi çeken bir şey de değil bu ama arkadaşım niye kapadın ki şimdi onu deyince bir anda hayatın anlamını sorgulama kafasına girmeden edemedim.
Böyle bir çok sahne canlandı gözümde. Flashback cinsinden. Mesela sifonu da işedikten sonra değil, işeme esnasında çekiyorum. Bekleyemiyorum. Rutinden kurtarma çabası.Ne var başka, asansörü yaklaşık 30 saniye beklemek yerine 5 kat merdiven çıkmayı tercih ediyorum.Youtube da video izlerken bile o kırmızı şeyin dolmasını beklemiyorum. Bilinçaltımda ne var bilinmez.

Yarın ki vizede de sınav süresinin bitmesini beklemeden çıkarım bu gidişle.

Bir de şunu farkettim;para kazanmak adına çeviri işine yüklenmeye başladığımdan bu yana, kullandığım türkçe, eskiden star'da yayınlanan korku filmlerinin ucuz dublajlarına benzemeye başladı.kötü.

Dün tatilden döndüm.

Sınırsız içki olgusunun etkileri hala üzerimde.

harikaydı. baya harika.

fakat sanırım tatil modunu biraz erken başlattık, daha 1 ay gidilecek bir okul,girilecek finaller,yapılacak sunumlar var.

Ama kafamda sadece açık büfe var şuan o ayrı tabi.

Bir de farkettim ki animasyon filmleri duygusal anlamda beni hiçbir dram filminin etkileyemediği kadar etkiliyor. çok ilginç. 1 değil 2 değil.

Birkaç gecedir sokakta yürürken etraftaki insanları dinliyorum.
Vardığım kanı şu; Kadınların hayatlarını yönlendiren sorunlara baktığımızda hepsinin geneli 3 soru üzerinde toplanıyor:

-Ne yiyelim?
-Ne giyelim?
-Kiminle sevişelim?

Yanımdan hızla geçip giden insanların ağızlarından kapabildiğim cümlelerin geneli bu kapılara açılıyor.

Yine aynı gözlemlerimin ışığında (duyan tez yazıyorum sanacak ) söyleyebilirim ki bu sorular kadınlar arasında,sıraladığım hiyerarşi doğrultusunda soruluyor.
Nasıl mesela? Şöyle anlatıyım, Birincil derdi "ne yiyelim" olan kadınlar, şöyle bir bakıldığında, üstüyle başıyla o kadar da ilgilenmeyen,karşı cinsle ilişkiden çok,arkadaşlık ilişkilerinde ön planda olan bir kız oluyor, benim gördüğüm örneklerde kilo fazlalığı olan,kapalı kızlar genelde bu soru grubuna girmekteydi.

"Ne giyelim" derdiyle yanıp tutuşan kızlarımız daha çok mağazalarda gözü başka hiçbir insanı görmeyen türde, yaşları 17-30 arası değişen birbirinden bakımlı kadınlardan oluşuyordu. Ben bu kızlara, mango kasasının sırasında arkadaşımın aldığı bir giysinin parasını ödemek için beklerken rastladım.Siz nerede rastlarsınız bilmem. Kendileri ödeme sırasında beklerken bile ellerine en yakın hizada bulunan bir kaç parça giysiyi tutup çekiştirme derdindelerdi.

"kiminle sevişelim" diye adlandırdığım üçüncü tip kadınlarımıza ise kafe,bistro,bar tarzı mekanlarda rastlıyoruz. Hiyerarşide en üst basamağa ulaşmayı başarmış olan bu kadınların karınları toktur,önlerinde yüksek ihtimal bir çeşit bitki çayı ya da light bira vardır. Muhtemelen ikinci basamağı henüz atlamışlardır ki oturdukları masanın bir sandalyesinde mutlaka çantaları ve bir takım poşetler oturmaktadır. Bu grupta dikkat çeken en büyük özellik, etraflarındaki erkek cinsi varlıkları incelemekten birbirleriyle bile sohbet edememeleridir.

Anlatmak istediklerimin sonuna geldiğim bu cümlede belirtmek isterim ki,bu yazı kadınları yermek amacıyla yazılmamıştır.Aksine sadece yaptığım bir gözlemdir.Zira aynı gözlemi yoldan geçen erkekler üzerinde yaptığımızda,basamak sayısının 1 e düşmesi de olası bir durumdur. O biri de siz bulun artık.

Bazı zamanlar kendimi,kulağımı kol saatime dayamış,içindeki tiktak sesini dinlerken yakalıyorum.Bu yazıyı yazmaya başlamadan önceki son onbeş dakika da bu "bazı zamanlar"a dahil.

Tek kişi yaşamaya başladığım şu son 3-4 aydan bu yana bir hayli tek kişilik düşünmeye başladım.Bulaşık yıkamamak için son 3 gündür odamda içmek istediğim çayı içmiyorum.yeni bilgisayara itunes yüklemeye üşendiğim için artık müzik dinlemiyorum.
Ve tam şu anda farkettim ki, aylardır üstüme örttüğüm ekoseli kahverengi battaniyenin üzerinde bile "tek kişilik" yazıyor.

Bugün internetten sipariş ettiğim ayakkabılar elime ulaştı.büyük oldular biraz.
bazen neden bu kadar garson boyum diye düşünmüyor değilim.

eskişehir güzel yer.
artık tadını unutmaya başladığım,adam gibi noodle'dan yedim.zam gelmiş ama.
sonra donas da yedim.
yeni yerler açılmış,havelka ve del mundo adında iki tanesine gittim.çok güzel yerler.konsept kafe olgusu harika zaten.ankarada pek yok.

glow denen clubdaki şarkı söyleyen kız tatlıydı baya.
güzel bir haftasonuydu.

Otogardayım.
Buradaki adıyla aşti.
eskişehire gideceğim.
etrafta bakıyorum,her yerde bir sürü anı var.
hem üzgünüm,hem de komik şeyler geliyor aklıma.
ha bir yandan da sigara içiyorum.
sonra yanıma benim yaşlarımda bir çocuk geliyor,o da bir otobüs bekliyor heralde.
bir an için göz göze geliyoruz,derken yanındaki iki asker kıyafetli adamı farkediyorum,beraberinde de çocuğun bileğindeki kelepçeleri.yanındaki askerlerden birinin bileğine bağlı.
bir an için kendimi yerine koyuyorum çocuğun,
sonra ne kadar saçma şeylere üzüldüğümü farkediyorum,sonra sigaram bitiyor,sonra da otobüs geliyor.

merhaba blog, bir süre için sadece sen ve ben varız,seyircilere bir sezon finali yaptım.
belki bu şekilde samimiyetimi geri kazanabilirim.

çok sıkıldığım bir konu var.aslında bir kaç tane. ama bir şekilde söylemeye başlamak gerek.
mesela beni tanımayan,ya da iyi tanımayan insanların hakkımda dünyanın en olumsuz fikirlerine sahip olması canımı sıkmaya başladı. baya sevilmeyen bir insan olduğuma kabullendirdim kendimi.
çok soğuk,itici görüyormuş herkes. onlara puanım 9.

bu akşam 5 ile 9.30 arasında uyuyordum ben.odamın kapısını kilitlememişim. hayal olarak hatırlasam da giirip çıkan bir kaç tane insan aklıma geldi. bir de yağmur yağıyordu ve şimşekler dolayısıyla oda periyodik olarak beyaz bir ışıkla kaplanıyordu. uzun süredir bu kadar rahat uyumamıştım.

hayatımda ilk defa kıskançlık olgusunu tam anlamıyla yaşıyorum sanırım.
kimi,neyi,ne için olduğunu burada yazmama gerek yok.

istanbulu özledim bir de.

12-13 yaşlarında bir kızın fiziksel değişimi dolayısıyla sahip olduğu görüntüye her zaman çok gülmüşümdür. hala baby fat kapsamında sayabileceğimiz göbeğinin üstünde beliren göğüs diye adlandırmaya dilimin gitmediği çıkıntılarla birlikte,baya eğlenceli bir görüntüye sahiptir bu kızlar.
bir de üstüne bu kızımız nintendo wii de boks gibi ekstrim hareketler gerektiren bir oyunu oynuyorsa ,yanınıza yiyecek birşeyler alın, oturup sitcom kafasında izleyin.aklıama geldi yazdım.

geçen doğum günümdü.28 mart.lady gaganın da doğum günüymüş ilgileri üstüne topladı.ahahah.
20 yaşında olmuşum. bazılarının iddaalarına göre "21 den gün almışım". ben inanmıyorum tabi.
doğum günüm değişik geçti.garip. güzel ama.hiçbir zaman sweet sixteen partilerinin insanı olamamışımdır.kalabalığın dikkatini üzerinde toplamak baya rahatsızlık verici.

analog kameraylaa fotoğraf çekmek çok garip bir hismiş.her çektiğim fotoğrafın ardından bakalım nasıl çıkmış diye kameranın arkasına yöneliyorum sanki bir ekran varmışçasına.
heyecan verici.

bu yaz nasıl geçecek çok merak ediyorum.kaç senedir eğitim hayatının içindeyim,bu geçireceğim kaçıncı yaz tatili bilmiyorum ama hayatımda ilk defa yaz gelmesin istiyorum.

bu kadar şimdilik.

people come,people leave

elimi klavyenin tuşlarına getirdiğim tam şu dakikada yan odadaki çocuk camını açıp dışarıya "uyumayın ulayn" diye bağırdı.hatta şu saniyelerde koridorda uyumayın diye bağırmaya devam ediyor.

her zaman arkadaşların sevgililerden daha kalıcı olduklarını düşünürdüm.ilişkiler başlar ve biter,arkadaşlık kalır gibi.
ama şimdi düşünüyorum da,5 sene önce,hatta bırak beş seneyi,geçen sene sabah akşam görüştüğüm insanlar şimdi sadece facebook account umda süs duruyorlar.çok ilginç.

bunu söylemek istemiştim.

shutter island ı izledim bugün.kurgusuyla ayrıntılarıyla bu kadar güzel bir filmi izledikten sonra yanımdaki birkaç arkadaşımın " bu ne hamunagoyum ya recepivediğe gitseydik kim soktu bizi bu filme" gibi yorumlarını duyunca,arkadaşlıklarımı sorgulamaya karar verdim.tamam şaka.ama sinirlendim.

bir de bir kitap aldım.sookie stackhouse novels serisinin bir kitabı all together dead diye.sonra kitabın serinin 7. kitabı olduğunu öğrendim.yine kapak tasarımını beğenip kitap almamın bir sonucu bu da.okunur mu bilmem.

buraya günümün nasıl geçtiğini,neler yaptığımı yazmayınca,veya facebook a fotoğraf yüklemeyince hayatımın çok sıkıcı geçtiğini düşünenler varmış.çok garip değil mi.
neyse bu kadar.

Ne zaman bir şeyden vazgeçme kararı alsam ona daha çok bağlanıyorum.
bu bir huy olabilir,bir kişi olabilir farketmez.
şey hissi gibi aynı,hani" bu son paket,daha da sigara içmiyorum "yalanı vardır ya,belki iki üç gün-hafta içmezsin ama sonrasında eskisinden de çok sigara içmeye başlarsın.
Veya "bu pazartesi az yemeye başlıyorum,akşamları da koşu yaparım" diye kendi kendine konuştuğun pazar gecesini fıstık ezmesiyle geçirirsin.öyle bir şey.
O yüzden herşeyi oluruna bırakmak gerek diye düşünüyorum.Radikal kararlar alma fikri her zaman da bir işe yaramıyor.
Yine o yüzden olabilir ki birşeylerden vazgeçmek yerine o şeyler benden vazgeçsin istiyorum.daha cazip değil mi.Mesela sigara" seni bırakıyorum melih" desin.


Ha bunu dedim diye sanmayın ki yine tırnaklarımı yemeye başladım.Yok öyle bir şey.

İnsanın kendi kişisel özelliklerini sayması kadar samimiyetsiz bir şey yok.
"Çok girişken,neşeli,sır tutmasını bilen bir yapım var benim.yane ben demiyorom arkadaşlar öyle diyor genelde."
ola ki geçmişte bende bu hataya düşüp böyle tanımlar yapmışsam kendi hakkımda,inanmayın.

Bu ara çok fazla ton balığı yiyorum ve aklımda çok şey var.

geçen bir gece 7.caddede birkaç arkadaşımla yürüyoruz.(daha önce de söylemiştim,isim vermeyince gizemli oluyor)
işte yolun kenarında bir kadın ve tuttuğu tasmanın ucunda bir tane köpek var.Hangi cins bilmiyorum ama çok tatlı bir şey.haliyle herkes yanından geçerken "aneğğ,yerummm,lenn" gibi tepkiler veriyor.Biz de modaya uymuş bir yandan köpeğe sözlükte herhangi bir anlam ifade etmeyen garip kelimelerle seslenip,diğer yandan çaktırmadan sahibi kadın ne tepki veriyor rahatsız oldumu diye göz ucuyla bakarken bir anda ayağa kalkıp arkadaşımın üstüne atladı köpüş.(evet köpüş de kullandığım kelimelerden biriydi.)baya da büyük bir şey.ama öyle saldırma atlaması değil.bildiğin kendini sevdirme çabası.
işte bu kadar.
çok güzel bir andı.
hemen yine kafamda kedi köpek karşılaştırması yaptım.hangi kedinin kendini sevdirmek için üstüne atladığı görülmüş.
bitti.

Ben geçen gün fırında mantarlı ekmek ve kaşarlı mantar yaptım.
Migrostan her mantar aldığımda,veya spagetti yaptıktan sonra şuna mantar sosu da hazırlayayım dediğimde aklıma selinin gelecek olması çok trajikomik değil mi.
Normalde insanlar eski kız arkadaşlarını bir parfüm kokusunda,bir kitap isminde,şarkı sözlerinde falan hatırlar herhalde.sağlıklı olanı budur sanırım.
ilginç bizimkisi işte.
müpamantar.ahah.



siz de oturmuş bunu okuyup,bıkmadı bu çocuk zavallı kafasında tavırlardan diyorsunuzdur.
terbiyesizler.

az kaldı şurayı da gizliye almama zaten.

çarpışan arabalar ile sosyalleşmek vardı eskiden.
çocukken insanlarla iletişim kurmak ne kadar kolaymış onu düşünüyordum.
düşünsene,50 metrekarelik bir alanda,küçük arabaların içindesin ve arabayı hiç düşünmeden başka birinin arabasına hızla çarptırıyorsun,ne bileyim köşeye sıkıştırıyorsun,hatta bazen başkalarıyla anlaşıp bir kişiye dalıyorsun falan,sonra da beynini yerinden oynattığın o kişiye bakıp gülüyorsun.nasıl bir eğlence anlayışıymış.hiçbirini de tanımıyorsun,nasıl bir kendine güven,hepinizin ağzına sıçarımcılık.küçükken işler farklıymış.

biritın memoriğz

Şu küçük,genellikle beyaz ve tonları renklerde olan,bazı cinslerine kaniş de denen köpek cinsi var ya,büyük bir nefret besliyorum hepsine karşı.Bence hayvanlarda,ya da daha spesifik olarak köpeklerde psikolojik rahatsızlık denen şey gerçekse,bunun en büyük kanıtı işte o köpekler.Bu köpek türü genellikle apartmanınızda,her gün otobüse bindiğiniz durağın hemen arkasındaki dairenin penceresinde-balkonunda,yürüyüş yaptığınız yolun üzerindeki bir dükkanın önünde veya çok sık ziyaret ettiğiniz bir yakınınızın evinde olabilir.Demek istediğim,kurtuluş yoktur,sizi gördükleri her zaman gırtlakları parçalanana kadar havlarlar,üzerinize koşup korkutma girişiminde bulunurlar,daha da ileriye gidip ayak bileğinizi ısırmaya kalkabilirler.
Ben bu kadar agresif ve sinir hastası bir tavrı başka hiç bir evcil hayvanda görmedim,çok sevimsizler.Bence bu küçük köpeklerin bu denli fevri davranmasının nedeni,yine küçüklüklerinden geliyor,fiziksel gelişimlerinin zayıflığının verdiği ezikliği insan ırkından çıkarıyorlar,sahipleri onlara bakıp besleyen oldukları için de,streslerini bir yabancı üzerinde atıyorlar.Bir yerde bu tür köpek cinslerinin küçük kalabilmesi için hormon ilaçlarına maruz bırakıldığını okumuştum,bir nevi domates gibi düşünün,durum tam tersi sadece.O ilaçların üzerlerindeki etkisi de olabilir bilmiyorum.

fazla uzatmadan konuyu şöyle keseyim,boyumdan büyük bir köpekle bırak beraber yaşamayı,aynı yatakta bile uyurum amabu bahsettiğim küçük beyaz şeyleri bir tekmede aya yollayasım var.

yoğun duygular hissettiğimde ilham patlaması yaşıyorum,saatlerdir sayfalarca resim çizdim ve durduramıyorum,tarif edilemez bir şey,beyninden ellerine doğru birşeyler akıyor gibi.anlatamadım sanırım,neyse boşverin zaten.

digitürk 437 jazz classics'te just my imagination diye bir şarkı çalmakta.ekran resmini de şömine ateşi yapmışlar,düşününce komik aslında,ama gülesim yok.
dün geceden beri boğazlarımda iğrenç bir his var,bu yaşta şurup kullanmaya başladım bu his yüzünden.

tırnaklarımı rahat bırakma operasyonundan beklediğimden çok daha iyi sonuçlar aldım.gitarcı ergen çocuk tırnağı uzunluğuna ulaştılar neredeyse,tırnak makasıyla tanışmalarına az kaldı.

love walked in diye bir şarkı başladı şimdide.kar durdu.bu sene kar yağmasını hiç istemiyorum.
bu kadar.

tatili

• tırnaklarımı yemeyerek
• dişlerimi düzenli fırçalayarak
• hormon hapı kullanan genç bir kızın sahip olduğu ölçüdeki sakallarımı traş ederek
• film izleyerek
• ev yemeği yiyerek
  
• bazı şeyleri özleyip bazı şeyleri özlemeyerek
• denize bakarak
• kardan tiksinerek

geçiriyorum sanırım.

ha bir de insomnia minimum dereceye indi

Camdaki manzara mükemmel.Denizin üstüne kar yağıyor ya,şeyi düşündüm;
yeterince kar yağsa,buzla su karışımından deniz smoothie kıvamına gelir mi acaba?
ahahah.

bir üst katta yaşlı bir kadın var.sabah akşam kocasına bağırıyor.kuş uçsa kocam yaptı diye ağlıyor,annemin tıkırtısını duysa mutfakta komşu huuu diye bağırıyor.komik kadın.

Sigara içmem gerek.hani ciddi gerek,o yüzden dışarlarda bir kafe bulmalıyım,şöyle ufosu olan.
ufo.
sdfwlfds

edit 13şubat 2010:okudum da şidmi şu yazdığımı,smoothie konulu saçma düşüncemi belirttiğim soru şeye benzemiş,"babam nasıl bu kadar güzel pasta yapıyor?annem orospu mu acaba?" gibi bir tv reklamı vardı ona.

2010 yılını hiç sevmedim ben.
2010 yılı 1 senelik ilişkimi bitirdi.
2010 yılı yüzünden 20li yaşlara adım attım.bence 20 çirkin bir sayı.
üstelik 2010 yazması çok zor.çizdiğim bir resme tarih falan atmaya kalktığımda 20010 yazıyorum.

otobüs şirketleri çıldırmış,bugün,içinde 9 saat kaldığım otobüsün ön koltuğundaki televizyonda yaklaşık 50 yabancı,10-15 tane yerli film vardı.Müzik,oyun,tv kanalları, hatta resim seçeneği de olan bu süpersonik dokunmatik ekran cihazın bir de usb girişi vardı.Hani "yettiremediysek kendin takıl" mesajı vermişler.
Jetgiller kafası yaşadığım bu 9 saat boyunca ön koltukta oturan yaşlı amca bu cihazı kullanmayı öğrenemedi.periyodik aralıklarla görevli çocuğu çağırıp "bana sanat musikisi aç" dedi.

Ankaradaki odamda bir buzdolabım var benim.Böyle taş çatlasa bacak hizana kadar gelenlerden var ya,işte onlardan,ama şirin bir şey,magnetler falan yapıştırdım üzerine.neyse.İşte o buzdolabı genelde bomboş olur.içine içecekten başka hiçbirşey koymam.
Bu gece annemlerin evde-benim evim diyemiyorum çok garip,ilk defa gördüm evi lan- içecek bir şeyler bulmak için buzdolabını açtım.çok garip bir andı.önce bir ışık süzüldü üzerime doğru.sanki başka bir dünyanın kapılarını araladım.İçindeki malzemelerle istediğim yemeği yapabilirim heralde.uzun süredir görmemişim böyle bir manzara,yarım saatte bir buzdolabını açıp inceliyorum.Ane,konserve mısırda varmış,oha mantar lan,yok artık barbekü sosu mu o,gibi tepkiler verip duruyorum.Komik hallerdeyim.

Babam uyuduktan sonra salonda bıraktığı sigaradan çalmayı özlemişim.

Impossible triangle diye bir şekil var.kendisi çok güzel bir şekil.abartmıyorum yaklaşık 3 aydır belki üzerinde birşeyler yapmaya çalışıyorum.renklerini düzenliyorum çiziyorum karalıyorum.güzel birşey çıkarsa dövme yaptıracağım diye karar almıştım.

bugün finallerin finali linguistics sınavı ile dönemi sonlandırdık.
yarıan biletimi aldım annemi ,semihi görmek için.
dönemin benim için son gününde rakbarın tekinde ucuz bira içtim,tavuk iskender yedim,belki içlerinden 10 kişiyi tanımadığım bir grupla karaoke bara gittim.
çok güzel sesi olan insanlar var ne güzel.
böyle işte.
başım çok ağrıyor bir de .bu kadar.

bir dönemin sonuydu bugün.
bitivermiş.

Bu yeni kayıt butonuna tıkladığım anda aklıma bir şey geldiyse bile unutuyorum.Bu his,tıpkı kapı önünde anahtarını ararken pipini patlatacakmışcasına gelen çişin uyandırdığı his gibi.

▲

Nasıl başlayabilirim,mesela şu cümleyi yazdığım tam şu sırada sağ ayağımla sol bacağımı kaşıyordum.bilgisayarımında kucağımda olduğunu varsayarsak,hayal edince hiç hoş olmuyor.En iyisi siz beni küçük,loş ışıklı bir kafede,çayım eşliğinde yazdığımı falan düşünün.böylesi daha kuğl.

▲

Bugün arkadaşlarımdan biri şüpheli bakışlarla yüzüme doğru bir hayli yaklaşıp,sonra gözlerinde büyük bir aydınlanmayla "inanmıyorom senin sakalların turuncu,hemde bildiğin turuncu!" dedi.Evet öyle,ama genden değilmiş o sanırım sigaradan oluyormuş diye hevessiz bir cevap verdim.ama içten içe "nihu,ama her içenin sakalı da turuncu olmadığıan göre,işte benimkisi farklı oğlum" dedim ve mutlu oldum.

▲

İlerleyen saatlerde iki arkadaşımla çay içerken bir anda dönüp şey dediler;
"Melih sen insana inanılmaz pozitif bir enerji veriyorsun,böyle biz mesela birimizin morali bozukken bütün ortamı mahvederiz ama seni hiç bu yönde görmedim,hep enerji katıyorsun" gibilerinden bir şey dedi.Bunu duyunca da mutlu hissettim.En azından insanların yanımda kötü hissetmemesi iyi bir şey.Yani bence.

▲

Final denen olgu çok boktan bence.Mesela dün gece yine başka bir arkadaşımla-böyle arkadaşımla deyince gizemli oluyor- sabaha kadar beş para etmez bir derse çalıştım.Öğrenim hayatım boyunca çıkarmadığım kadar not çıkardım.Uykusuz kaldım.
Benim yapım sanırım böyle işlere müsait değil,bugün uykusuzluğumun tüm hırsını hocaya ağır sözler ederek çıkardığım için bütün çalışma çabam hocanın verereceği bir F2 notuyla havaya uçabilir.Çeneyi bazen tutmak lazım.

▲

Marsta ağaça benzeyen görüntüler keşfetmişler.Marsta ağaçlar olduğunu düşünmek çok güzel değil mi.Daha doğrusu güneş sisteminde dahi olmayan bir gezegende hayat olduğunu hayal etmek çok eğlenceli bence.Hani hiç bir sınırın yok.Yaratıkları,bitkiyi,gökyüzünün rengine kadar kendi kafanda yarat.küçükken böyle çizgi romanlar çizerdim ben.Şimdi avatar çıktı.mertlik bozuldu.

▲

Birazdan yine hayatımın ilklerinden birini gerçekleştireceğim.gerçi dur bu ilk değil iki olacak neyse.Arkadaşlarıma yemek yapacağım.Bir tanesi eğer bulabilirse atari getirecek,güzel olacak.

▲

Ha bu arada oda arkadaşımın tatiline erken başlamasından dolayı yine odamda donla gezme sezonunu açtım.

▲

bu kadar sanırım.

▲

edit:çok fazla "arkadaş" kelimesini kullanmışım çünkü isim kullanmak pek hoşuma gitmiyor.

bu sabah uyandığımda tuvalet kağıdı ile mumyalanmıştım ve yastığımda çoraplar vardı.birde kurbağa oyuncağı yanımda yatıyordu.garip bir gün.

edit:akıbeti çözüldü.hababam sınıfı kafasında şakalar,vidyoya çekmeler.eskimedi gitti.

bugün te kælifornyalardan sipariş ettiğim koyu yeşil aypod næğnom elime ulaştı.
baya sevdim çok güzel.

bir de bu.
bence eğlenceli

edit:apple insanları salak yerine koymayı ne zaman bırakacak acaba,mükemmel vidyo çeken bir aygıt nasıl olur da fotoraf çekemez.ille de saçma sapan bir application ın çıkmasını mı beklemek lazım.ya da daha komiği bir sonraki modelin çıkması.

Bir kapağına bakıp kitap alan insanlar vardır,bir de bu tiplerin çok sığ olduğunu düşünen kültür mantarları vardır.Ben bu ilk söylediğim gruba dahil insanlardanım sanırım.Bir kitabı sırf kapağındaki bir resmi,alıntı bir yazıyı çok beğendiğim için alabiliyorum.Sağlıklı bir yöntem değil ama,görsellikle fazla ilgilendiğimden sanırım.
Neil Gaiman'ın the graveyard book isimli kitabını aldım iki üç gün önce,sadece kapaktaki ve içindeki ilüstrasyonları beğendiğim için.Ödüllü bir kitap olduğunu falan daha yeni farkettim,kitabın üzerinde yazıyormuş kocaman.
kitap da budur.
Kitap demişken,şu an Gülse Birsel'in yeni çıkan kitabını okuyorum.Velev ki ciddiyim.Yazılarından birinde Newyork'ta yaşarken üst kat komşusunun Drew Barrymore olduğunu öğrenmiş.Partilerinde çok gürültü yaptığı için apartman kurulu olarak atmışlar kadını.
Sonra düşündüm.Benim de üst katta 317 de gizem var işte.alt katta fırat var.

bir de son olarak ,madem bugün kültür abidesi gibi edebiyat üzerine yazmışım,o zaman ingiliz dili edebiyatı dersi için vize ödevim olan "A rose for emily" e hazırladığım posteri de koyayım buraya;